Maciej Siembieda książki – kolejność czytania wszystkich części

Wszystkie części sagi o komisarzu Forście autorstwa Macieja Siembiedy należy czytać w kolejności: „Ekspozycja”, „Przenaliza”, „Trawers”, „Deniwelacja”, „Wir”, „Kukły”, „Czarna Góra” i „Ostatni dom”. W artykule wyjaśniamy, dlaczego taki układ jest optymalny i jak podejść do pozostałych powieści pisarza.

Kolejność czytania serii z komisarzem Forstem

Właściwa kolejność lektury wszystkich ośmiu tomów jest następująca:

Cykl otwiera „Ekspozycja”, w której poznajemy byłego komisarza Wiktora Forsta i jego specyficzną metodę działania – czytanie śladów pozostawionych w górach. Już pierwsza sprawa kryminalna sięga głęboko w przeszłość bohatera, a rozwój kolejnych wątków wymagał od autora konsekwentnego budowania napięcia przez wszystkie tomy.

Każda następna książka – od „Przenalizy” przez „Trawers” aż po „Ostatni dom” – dokłada nowe elementy do układanki. Próba zmiany tego porządku, na przykład przeczytanie „Kukieł” przed „Wirem”, odbiera znaczną część niespodzianek fabularnych i może sprawić, że motywacje postaci staną się niezrozumiałe. Dlatego trzymanie się podanej listy to najprostszy sposób na uniknięcie chaosu.

Dlaczego chronologia wpływa na odbiór powieści?

Wszystkie osiem tomów tworzy jedną, rozbudowaną intrygę przypominającą układankę.

Kiedy czytelnik decyduje się na przypadkową kolejność, natychmiast napotyka odniesienia do nieznanych mu jeszcze zdarzeń, a bywa że i zdradę zakończenia wcześniejszego śledztwa. Tym samym znika dreszcz niepewności, który Siembieda pieczołowicie buduje przez setki stron.

Główne wątki łączące tomy

Przez całą serię przewija się motyw starej, niewyjaśnionej zbrodni sprzed lat, która wiąże się z osobistą historią Forsta. Każda część dorzuca nowe tropy, a odpowiedzi na kluczowe pytania rozłożone są równomiernie – żaden tom nie jest domknięciem wszystkiego, co sprawia, że lektura od „Ekspozycji” do „Ostatniego domu” stanowi spójną podróż.

Jak zmieniają się bohaterowie

Wiktor Forst przechodzi wyraźną metamorfozę. W pierwszych odsłonach jest outsiderem działającym na granicy prawa, z czasem zaś jego relacje z innymi postaciami, zwłaszcza z dziennikarką Olgą Szrebską, nabierają głębi. Obserwowanie tego procesu krok po kroku daje znacznie większą satysfakcję niż chaotyczne wyrywanie fragmentów z różnych momentów osi czasu.

Podobnie ewoluują antagoniści – niektórzy pojawiają się epizodycznie, by wrócić po dwóch, trzech tomach w zupełnie nowej roli. Czytanie bez zachowania chronologii odbiera te subtelne literackie smaczki.

Pozostałe książki Macieja Siembiedy – w jakiej kolejności je czytać?

Oprócz sagi o Forście autor ma w dorobku kilka powieści niezwiązanych bezpośrednio z głównym cyklem. Sztandarowym przykładem jest „Sońka” (2019) – mroczna historia z elementami grozy, osadzona na odludziu. Można po nią sięgnąć w dowolnym momencie, nawet przed rozpoczęciem ośmiotomowej serii, ponieważ fabuła w żaden sposób nie splata się z losami komisarza.

Jeśli po przeczytaniu wszystkich części masz ochotę na więcej, warto przejrzeć krótsze formy i opowiadania pisarza, które często eksplorują podobny, górski klimat, ale nie wymagają znajomości żadnego kanonu. Każdy z tych utworów stanowi zamkniętą całość i nie ma ściśle określonego porządku ich czytania.

Kiedy kolejność nie ma aż takiego znaczenia?

Czytelnicy, którzy przypadkiem sięgnęli po środkowy tom – na przykład „Wir” albo „Czarną Górę” – i mimo to dobrze się bawili, nie muszą wpadać w panikę. Powieści Siembiedy pisane są na tyle sprawnie, że nawet bez znajomości wcześniejszych wydarzeń można śledzić pojedyncze śledztwo i czerpać przyjemność z wartkiej akcji.

Niemniej powrót do początku i ponowna, chronologiczna lektura często odsłania drugie dno – dialogi nabierają nowego znaczenia, a drobne tropy układają się w większą całość. W takim wypadku polecaną ścieżką jest zaczęcie od „Ekspozycji” i stopniowe przesuwanie się w czasie.