Magda Stachula – kolejność czytania książek autorki

Najbardziej naturalną kolejnością czytania książek Magdy Stachuli jest chronologia premier – zaczynając od „Trzeciej”, a kończąc na „W cieniu”. Autorka świadomie rozwija wątki i delikatnie nawiązuje do wcześniejszych historii, dlatego taka ścieżka pozwala w pełni odczuć ewolucję jej stylu. W dalszej części artykułu znajdziesz szczegółowe omówienie tej propozycji oraz wyjątki, które można czytać niezależnie.

Kim jest Magda Stachula?

Magda Stachula to polska pisarka specjalizująca się w thrillerach psychologicznych i kryminałach z mocnym rysem obyczajowym. Jej debiutancka powieść ukazała się w 2017 roku i od razu zwróciła uwagę czytelników oraz krytyków za sprawą umiejętnego budowania napięcia oraz wiarygodnych portretów psychologicznych bohaterek. Do dziś na koncie ma już kilkanaście tytułów, a każdy z nich utrzymuje wysoki poziom sprzedażowy.

W świecie przedstawionym przez autorkę powracają określone motywy – zaufanie zdradzone przez najbliższych, zagadki z przeszłości wpływające na teraźniejszość oraz pytanie o to, jak cienka jest granica między ofiarą a sprawcą. Pisarka unika sztampowych rozwiązań, co sprawia, że jej książki trudno odłożyć na półkę. Wiele z nich łączy się ze sobą za sprawą epizodycznych wzmianek, dlatego znajomość chronologii wydawniczej staje się dodatkowym atutem dla wnikliwego odbiorcy.

Dlaczego chronologia premier ma znaczenie?

Magda Stachula nie tworzy typowego cyklu, w którym trzeba bezwzględnie trzymać się kolejności tomów. Mimo to w jej powieściach można wychwycić liczne smaczki – bohaterowie z wcześniejszych historii pojawiają się w tle, a niektóre zdarzenia rzucają nowe światło na motywacje postaci znanych z innych tytułów. Czytanie według dat wydania to więc pewien klucz do pełniejszego odbioru.

Pierwsze książki autorki, szczególnie te z liczbową serią, stopniowo wprowadzają charakterystyczne dla niej elementy konstrukcyjne: wieloperspektywiczność narracji, retrospekcje oraz finałowe zwroty akcji oparte na drobnych, lecz celnie rozrzuconych wskazówkach. Jeśli zaczniesz od późniejszej „Oszustki”, nie stracisz głównego wątku, ale ominą cię odniesienia, które dla stałych czytelników stanowią wartość dodaną.

W praktyce nawet całkowicie odrębne historie czerpią z tego samego uniwersum emocjonalnego. W jednej z powieści bohaterka wspomina o głośnej sprawie kryminalnej, która była osią fabuły we wcześniejszej książce – taki zabieg nie burzy linearnej przyjemności, ale przy okazji nagradza lojalnych odbiorców. Dlatego uporządkowana, zgodna z kalendarzem premier lektura to najbezpieczniejszy wybór.

Cykl z serią „Liczby” – od czego zacząć?

Seria liczbowych thrillerów Magdy Stachuli składa się z pięciu tomów wydawanych co rok, począwszy od 2017 roku. Każda część opowiada zamkniętą historię, jednak wszystkie łączy postać komisarza, który przewija się przez śledztwa, oraz nawiązania do poprzednich spraw. Zachowanie kolejności pozwala obserwować rozwój tego drugoplanowego bohatera i subtelne zmiany w jego życiu prywatnym.

Co istotne, każdy z tych tytułów został napisany tak, aby można go było czytać również jako niezależną powieść. Mimo to część czytelników przyznaje, że dopiero znając wcześniejsze części, w pełni docenili pewne dialogi w „Siódmej”, które celowo nawiązują do zdarzeń sprzed kilku lat.

Kiedy można pominąć kolejność?

Jeśli interesuje cię wyłącznie konkretny motyw, na przykład mechanizm działania sprawcy opisany w „Czwartej”, nic nie stoi na przeszkodzie, by sięgnąć po ten tom jako pierwszy. Stracisz wówczas jedynie poboczne odnośniki, ale główna fabuła pozostanie zrozumiała i spójna. Podobnie postąpić można w przypadku „Trzeciej”, która ze wszystkich pięciu części jest najmocniej osadzona w niezależnym świecie przedstawionym.

Jak w tę układankę wpasowują się pozostałe książki?

Oprócz liczbowego cyklu Magda Stachula wydała również kilka powieści całkowicie samodzielnych, choć jak już wspomniano, nie są one hermetycznie odseparowane. „Czarna walizka” (2021) ukazała się w tym samym roku co „Siódma”, ale to opowieść z pogranicza thrillera i dramatu obyczajowego, w której główną osią jest zagadka związana z tytułowym przedmiotem. Zaleca się jej lekturę po zapoznaniu się z liczbową serią, ponieważ pozwala na chwilę oddechu od powracającego komisarza.

Następna w kolejności „Oszustka” (2022) to mroczny portret kobiety, która z premedytacją kreuje fałszywą tożsamość – pojawia się w niej epizodyczne nawiązanie do wydarzeń z „Piątej”, co dla uważnych czytelników stanowi smaczek. Zdecydowanie warto przeczytać ją po całym cyklu, a przed późniejszymi tytułami.

„Zimna sprawa” (2023) przywraca na pierwszy plan dwójkę śledczych, tym razem w zupełnie nowym układzie personalnym, a zarazem zamyka pewien wątek poboczny zasygnalizowany jeszcze w „Siódmej”. Najświeższa jak dotąd powieść – „W cieniu” (2024) – oferuje historię skoncentrowaną na traumie z dzieciństwa i jej reperkusjach w dorosłym życiu, a przy okazji na ostatnich stronach ponownie odwołuje się do uniwersum znanego z wcześniejszych książek.

Proponowana kolejność w pigułce

Przyjęcie porządku według dat pierwszego wydania nie tylko ułatwia śledzenie detali, ale też odzwierciedla naturalny rozwój stylu autorki – od oszczędnych thrillerów zamkniętych w dwóch-trzech perspektywach, po rozbudowane historie z większą dawką psychologii. Poniższe zestawienie może służyć jako planowa lista czytelnicza.

Gdyby po 2024 roku ukazały się kolejne tytuły, najlepiej włączyć je na sam koniec listy, zachowując wewnętrzną kolejność premier. Dzięki temu masz gwarancję, że żadna aluzja nie umknie, a emocjonalny odbiór całości pozostanie spójny.

Jeśli dysponujesz ograniczonym czasem i chcesz poznać esencję stylu Stachuli, sięgnij po „Trzecią” i „Oszustkę” – obie książki dają pełny obraz jej talentu do kreowania nieoczywistych bohaterek i zaskakujących finałów.

Czy audiobooki zmieniają tę kolejność?

Wersje audio, często nagradzane za interpretacje lektorskie, zachowują identyczną strukturę fabularną co wydania papierowe. Podążanie za chronologią podczas słuchania jest więc tak samo uzasadnione – z jedną różnicą: łatwiej wyłapać powtarzające się frazy i motywy muzyczne, które w kolejnych częściach stanowią subtelny motyw przewodni. Warto jednak pamiętać, że tempo słuchania bywa wolniejsze, więc od nowszych, obszerniejszych tomów lepiej zacząć wtedy, gdy ma się pewność, że wcześniejsze są już przyswojone.